Impulsieve lunchdate met K. in A. Moeten we meer doen.
En dan: de onafwendbare vraag, zoals dat gaat als ge nog eens met bloggers-van-toen een stukske quiche eet: wanneer begint ge nu terug met bloggen?
Euhhmm, zei ik. Ik heb schrik. Wat als ik het na twee weken beu ben? Wat als ik niet goed genoeg meer schrijf? En mijn layout moet helemaal anders en dat is zoveel werk. En vooral: mijn leven is ook helemaal niet meer zo spannend. Uitroepteken! Wapperende armen alom daar, achter dat stukske quiche.
Allemaal bullshit, zei ze. Gewoon. Doen.
De 158 vorige berichten heb ik privé gevinkt. Wiedewiedewiet, ze zijn er wel maar ge ziet ze niet. Omdat de avonturen van toen avonturen van toen zijn. Omdat ik stukskes naïviteit ben kwijtgespeeld, onderweg. -Heb er intussen een paar weer opgeraapt.- Omdat ik de keerzijde ken van dat weleer gerelativeer. Omdat de jongens waarover ze gingen, intussen vader zijn geworden of alleszins helemaal uit mijn leven, de verdrietjes zijn weggesijpeld en ik, op andere manieren, ook nu nog steeds bijlange niet perfect ben en nooit zal zijn.
Voila, een nieuw begin, a whole new world, intussen bijna 30 -stokoud- zeg, en verder zien we wel hoe dat dat hier gaat gaan!
