niets.dan.vuur

Mijn ego is soms zo groots dat ik in iedere spiegel die ik tegenkom een vette knipoog geef. Zo van “Heey, joeoe, grave griet, wat zijt ge toch een coole!”
Dan moet ik een zonnebril opzetten of ik word verblind door mijn eigen persoonlijkheid. Dan draag ik geen fuck-me-botjes, maar fuck-YOU-botjes.
Soms echter denk ik dat ieder oneffenheidje aan mijn hart een onoverkomelijk grote blauwe plek is, erin gestompt door het verleden. Dan ben ik mij overgevoelig bewust van mijn zwakke plekken. Vorige maandagavond bijvoorbeeld, toen ik weer maar eens naar de stad was gefietst. Om iets te doen wat maar vijf minuten in beslag nam. Na die vijf minuten zette ik mij op een bank op de Groenplaats, alleenzamig, om een beetje aan zelfreflectie te doen. Geen goed idee. Een avond die valt, alleen op een bank na stressvolle dagen die een beetje in mineur eindigden, de stadsdrukte om mij heen, en tranen. Want ik ben toch zo’n loser en wat heb ik nu eigenlijk al bereikt-helemaal-niks en wat gaat er van u worden-helemaal-niks. Toch is er dan door het zieligs heen meteen ook het relativerende: iedereen maakt fouten, niet alleen gij, Vuur, bij niemand gaat het allemaal gemakkelijk, en ge zijt heus niet pakken onbekwamer-in-het-leven dan een gemiddelde ander. Ik moest janken en lachen met mezelf tegelijk. Misschien zo slecht nog niet.
Ik vertoefde op een heleboel planeten de voorbije dagen, en ik ben nog niet zeker of ik wel helemaal terug ben. Maar vannacht kroop ik in bed met twee pannenkoeken, opgewarmd van den Aldi, en als ik met eten in bed kruip, dan is dat een teken dat het goed met mij gaat.
De wereld is zo fokking belachelijk klein dat een mens zich afvraagt waarom er in godsnaam nog zijn die met grootheidswaanzin rondlopen. Deze week waren er maar liefst zes openbaringen van die-en-die van vriendengroep A kennen blijkbaar via-via die-en-die van vriendengroep B. Of C of D. Maar dan minder ingewikkeld dan het klinkt. Ergens zijn we allemaal vrienden van elkaar. We zijn allemaal hetzelfde. We doen allemaal graag een terraske van zodra de zon zich laat voelen, we proeven allemaal de geur van smoutebollen als we horen dat de Sinksenfoor er weer is, we creëren MySpace-accounts om onze vrienden te kunnen tellen, en stiekem zet iedereen graag elkaar in zijn bloteke.
(Zo ging ik een paar dagen terug 60 baantjes zwemmen, met twee kameradinnen. Zij kropen in een kotteke en ik in een ander en toen ik al vijf minuten aan ‘t dralen was aan mijn kastje en zij nog steeds niet klaar waren riep ik ‘Hallo!? Ik sta hier al lang in vol ornaat op jullie te wachten hoor!’. ‘Jaaaaaah….’, riepen ze, ‘dat gij rap uit de kleren kunt gaan wisten wij al langer!’ waarop er nog wat speelse schunnigheden volgden en een stel mannelijke twintigers het hoofd om hun deur staken om te zien over wie dat nu allemaal ging. Ik stond ràp terug in mijn kotteke, hoor. Het was niet mijn enigste genant moment deze week, maar laat mij u dat alstublieft besparen.)
Woensdag heb ik mijn laatste examen succesvol! afgelegd en om dat te vieren heb ik iets gedaan waar ik al lang een beetje goesting voor voelde, maar nu pas van durfde zeggen ach-ja-we-doen-impulsief-en-daarna-zien-we-wel. Het was iets met een inschrijvingsformulier waar er nogal wat over uw verleden wordt gevraagd en waar ge twee foto’s en een overtuigende brief bij moet voegen. Geen idee of het een staartje krijgt maar als het er komt hoort u er ongetwijfeld nog van.
Dat de wereld zich maar klaarhoudt! Ik heb er nog grootse plannen mee. En niet alleen dat. Vandaag over twee maanden zit ik in Barcelona. Vandaag over drie maanden zit ik in Syrië. Vandaag over vier maanden kan ik zeggen dat ik in zowel de Dode als de Rode zee heb rondgedabberd.
Kijk, zo moeilijk is dat niet. We dabberen wat rond en we komen vanzelf wel ergens uit.