niets.dan.vuur

Het nadeel van nieuwe vrienden maken in het buitenland, zelfs al zijn het niet al te lelijke Aussies, is dat ge een ganse dag Engels moet spreken. Ik word daar enorm moe van Gertje, en ik kan maar half zo grappig zijn als in mijn moedertaal, net zoals ik door mijn enorm hipperdanhippejaren `60 zonnebril niet alleen minder kan zien, maar ook minder kan horen. Tot daar de min. Voor de rest niets dan vuur hier, maar dan vooral letterlijk, want wat u hoogstwaarschijnlijk vanavond op het nieuws zag, hebben wij van op de Akropolis-site zien ontstaan. Er was een beetje rook, maar dat minimaliseerden we tot misschien-wat-lokale-industrie, en een half uur (en twintigduizend typische toeristenfoto`s) later was dat al een pluim die een pluim verdiende, en werden er zelfs vlammen en een tiental blushelikopters gespot. Natuurlijk hebben we een reporting-live-from-Athens filmpje gemaakt, met een hele sexy verslaggeefster (drie keer raden) met de brand op de achtergrond, dat we voor keiveel geld wilden verkopen, waar het intussen al een beetje laat voor is. Misschien ooit op YouTube, moest het zijn dat we nog ooit naar huis willen. Zelfs nu dwarrelt er nog zo veel as en stof over en door en op de stad, dat zwarte zomerjurkjes er na een paar uur grijs van gaan zien.
Verder leerden we dat ferrys bestellen simpel noch goedkoop is, zeker als ge een groezelig kantoortje binnenwandelt met de mededeling dat ge eigenlijk nog niet weet waar ge naartoe wilt, en dat het eigenlijk ook allemaal niet uitmaakt. Zo komt het dat de wind ons morgenochtend -de wekker staat om tien voor zes- naar Milos brengt, een eiland slash uitgedoofde vulkaan waarvan de boekjes zeggen dat het het eind van de wereld lijkt, met kliffen en kreken en piratennesten. Morgen is er eentje jarig ook, trouwens, en dat gaan we vieren door zo veel mogelijk dingen te doen die we nooit eerder hebben gedaan. Zoals iemand anders de laatste win van een blogpost te laten typen, woals nu lve qqn het gebueren is, ;et qwerty=typfouten en al!

Het Barcelonabruin is nog niet van me afgeërodeerd of de reizigster in mij verlaat dit wafel-met-choco-weer weer om drie weken niets dan vuur te zoeken in een land waar ze ‘yaourti me meli’ eten. En ‘giros me pita’. Om eerlijk te zijn heb ik nog geen idee wat ik daar ga doen. Waar ik zal slapen. Waar ik zoal zal zijn. Ik heb een splayd mee, een zoutvatje, een zeemvel, veel plastic zakjes, een USB-stick, zes onderbroeken, Dextro Energy, theelichtjes, waterzuiveringstabletjes, een Visakaart. En schrijfpapier.
Ik kom behouden terug. Ondertussen wens ik jullie veel succes, plezier, en liefs! Rij het aircomasjien maar weer de garage binnen, ge zult het niet meer nodig hebben. En wie weet er nog hoe een open haard wordt aangestoken?

[euforisch]Aaaaaaaaaaaaaaaaaah[/euforisch]

[bleit]Aaaaaaaaaaaaaaaaah

…

Na grote warmte krijg je sneller kou, zei een groot dichter ooit. Natuurlijk was Barcelona goed. Maar zoals dat gaat: we vertoefden nog een hele tijd in de ontkenningsfase. We weigerden hardnekkig te doen alsof het weer voorbij was. We warmden ons aan zelfgecreëerde vuurtjes, zodat de kou geen kans kreeg. Zo is geluk misschien wel een vicieuze cirkel.
Barcelona dus. Lange busritten met tankstationstops waar er blootvoets tanden gingen worden gepoetst. Levensvreugde die opgeroepen wordt door iets eenvoudigs als een Mc Donalds, en de helse tocht van en naar. Het backstage/frontstage polsbandje van iedereen die op het festivalterrein rondliep, en de rieten dakjes van de shelters daar, die het zonlicht zo mooi filterden. Alles wat onder de shelters gebeurde. Niksdoen met een hoofdletter, en Verbroederen, ook met een hoofdletter. Georgië heeft gevoel voor ritme, en leerde ons dat wie oprecht lacht altijd mooi is, eender hoe dik of dun. Griekenland is mooi maar arrogant. We dansten de sirtaki, en we riepen ‘tzatziki! feta feta!!’, want meer Grieks kenden we niet. Nieuw-Zeeland deed monden open vallen. Ze inspireerden tot een meer uitgesproken ritmegevoel, en ze gaven hun gevechtsstokken in ruil voor onze ‘We love you’s. Indonesië was innemend & kleurrijk, Polen was vrijgevig, Tsjechië was nieuwsgierig. Wij waren België. België bakte er niks van, maar we voetbalden op de heuvelrug terwijl de zon al onderging, we sprongen op onze stoelen om de ganse wereld aan te moedigen, we leerden tien nationaliteiten het ‘van voor naar achter van links naar rechts’ aan, en die denken nu allemaal dat dat ons nationaal volkslied is. België is grijs, maar als we een Mexican wave in gang konden zetten in een tent die 1500 mensen herbergde, dan deden we dat. Als de wachtrij voor de cateringtent immens was, dan entertainden we de wachtende menigte met spelletjes en wedstrijdjes. Deden we Ierland versteld staan dat we in het Engels konden zingen. We speelden Kubbs en Bulletje, en trokken daar toeschouwers mee aan. België betekent niet veel op een kaart, maar we lieten een onuitwisbare indruk achter. We spraken de taal van de vriendschap.
Ontbijten met cakejes en oploskoffie, met zicht op de vallei. ’s Avonds vanuit uw bed smsen naar de vrienden die in het andere huis slapen. ‘Slaapwel he! PS: Is jullie zwembad ook zo groot?” en ’s ochtends blijkt dat zij wel degelijk een heel groot zwembad hebben. Dan is het slikken om uw gezondkleinbeetje jaloezie weg te steken, maar! Snieerg! We komen vanavond af! Poolpartyyyyy! En dan is er dus nightswimming met Frans Bauer en vodka, en de laatste pintjes, opgekocht van de buschauffeur. De mooiste jongen haalt zijn gitaar boven, hij kan La Bamba spelen, we zingen mee en doen de kuskesdans. Een half uur aan een stuk. We zaten uuuren op de veranda ’s nachts, ons warmend aan elkaar, we speelden het tienvingerspel, “Ik heb nog nooit”, en we moesten niet voor elkaar onderdoen.
In the city haarzelve liepen we rond met waterpistooltjes, en sommigen werden in hun slaap vermoord. We keken ’s ochtends naar ‘Une auberge Espagnole’, en ’s namiddags speelden we de Parc Guell-scene na – in Parc Guell. Toen we in ons bed lagen hielden we schetenfeestjes, en het werd een sport elkaar zoveel mogelijk al slapend te fotograferen. Er werden vingers gebroken. Ik deed decadent door met haar te shoppen bij Custo (ja! er hangt een Custo in mijn kast!) en Xocoa (ja! ik kocht voor twintig euro chocolade!) Ik was geïntrigeerd door de deuren van de Sagrada. We vonden er gekke woorden, sudoku’s en het telefoonnummer van God op. We bekeken het bloot op het strand, dronken pintjes achteraan in de bus als we niet konden slapen, hielden van Starbucks, waren lastig van de moeheid, maar we vergaven elkaar alles. Ik kwam er nu pas achter dat mijn werkmakker iedere ochtend twintig minuten haar haar moest brushen, zij kwam er nu pas achter dat mijn ganse ochtendritueel slechts tien minuten in beslag neemt, ik leerde wat concealer is, en dat mijn decolleté er mag zijn, naar ‘t schijnt, en dat ik mij dringend eens een jeans moet aanschaffen. Dat zijn oppervlakkigheden. Wat telt zijn de knipogen en de zwijgen-is-goedkeuren-stiltes en het feit dat er al een half uur na afscheid sprake was van een zwart gat. Nog diezelfde avond zaten we met twintig in stamkroeg B. hardnekkig te doen alsof er niets was gebeurd. Alsof we nog steeds samen op reis waren.
Ik geloof dat ik terug ben, maar heel zeker ben ik daar niet van.