niets.dan.vuur

“Doe nog eens iets”, stond er in mijn niets.dan.vuur-inbox te lezen. Een inbox die ik lately zelden check, mea culpa. Het is waar: de niets.dan.vuur-rivier kabbelt hier, in dezen bocht, wat meer op het gemakske. Maar het meisje dat de Vuurzee doorploetert ligt deze dagen te blinken in de zon. Ze drinkt van de herfst met grote teugen, hoort de acajoukleurige bladeren langzaam sterven, ruikt het geknetter. Ze doet vanalles.

Ze eet paëlla op het vierentwintiguurdurend buitenfeestje van de kortgewiekte filosoof. Het is koud, maar ze heeft het warm, want ze kan vertellen over nieuwe horizons. Rondom haar de mensen die ze het liefste heeft. Die altijd dichtbij zullen blijven ook lijkt de afstand soms wat verder. Ze pluizen mogelijkheden uit, spelen vals, ergeren zich niet, zingen hummend rond de terrasverwarmer, warmen hun handen aan en tussen elkaars billen, omdat het kan, omdat het mag, omdat het altijd zo geweest is en altijd zo zal zijn.
Ze neemt haar tachtigjarige bompa mee op sleeptouw. ‘n Cinemaatje, ‘n cafeetje. Ze geniet er van hem er van te zien genieten.
Ze verbrandt bruggen achter zich, brandjes waar ze fier op is, waar ze door sommigen met gebalde vuisten voor wordt toegejuicht, en ze besluit voortaan haar rechte schouders nog rechter te houden, het zo te houden, het oude bij het oude te laten, gesorteerd, oud papier. Hop, de stapel van wijze lessen op. (Vrienden, doe haar daar aan denken, moest het zijn dat het naïeve meisje in haar nog eens valt voor ongure typjes met ruige baardjes)
Ze slaagt er in dankzij haar VIP- en BV-connecties voor haar vaders verjaardag de cd van zijn favoriete groep door alle bandleden te laten signeren en personaliseren, en haar ogen blinken als ze de zijne ziet opensperren.
Ze gniffelt om 112 lege champagneflessen die ze ’s ochtends op haar werkvloer vindt – ja, ze was bij de happy few van het feestje van die nacht. Ze eet chocolade met gember en roze peper, houdt van haar mama die een smsje stuurt met niets dan ‘mdd gdt mgapajd ptnd aj kbp’ in, neemt de tijd om nog eens gezellig in stamkroeg B. te zitten, maakt daar plannen voor stamkroeg C., en zit vervolgens een paar dagen later in stamkroeg D. En ze zit er goed, met een jongen die grote en snelle passen neemt, maar rust praat en rust straalt en haar graag meeneemt naar het verleden. Een verleden waarin ze als elfjarig meisje hartstochtelijk verliefd was op de slimste jongen van de klas, en als zestienjarige wannabe-puber voor het eerst op café ging, in diezelfde stamkroeg D.
Ze brengt een dag door in de zoo met twee kinders. Kinders die het koud hebben, geen frietjes, geen cola, geen warme chocomelk en geen langere attention span dan drie seconden willen hebben en ze besluit dat het voorlopig niets voor haar is. De kinders dan, niet de zoo.
En wanneer iedereen toch nog even samen wil zijn, ook al zijnwemoeënmoetenwemorgenvroegopwanthetisweerwèrkendag, belt de enige die wél verstandig was iedereen op een respectabel uur op om hen naar hun bed te sturen. En dat ze binnen tien minuten het licht komt uitdoen. Dat doet haar gloeien, zo’n dingen, zoals ook bij haar persoonlijke kokkin die veelbetekenend ‘ahaa, een nieuwe eend in de bijt!’ knipoogt als ze zegt dat ze die avond niet mee-eet, zoals bij de werkmakker die een kappersschaar boventovert en haar frou bijknipt, bij de nieuwe Ikea-catalogus en een fris glas melk voor ze onder de dikste dons kruipt. Hij betaalt zonder verpinken haar diner, geeft haar steeds de beste plaats, geeft het soort complimenten die net subtiel genoeg zijn om enkel door slimme meiden te worden verstaan.
Ze hangt haar dromen op in zijn net iets te lange krullenbos, het is er rag dat voorlopig heus niet ontward hoeft te worden, waarop de druppels van verwachting langzaam verzilveren als ze er stiekem vanonder haar wimpers naar gluurt. Het is goed haar dromen zo van op afstand te bekijken … zolang hij ze maar bewaart.

Ze telt een donkergroene Mini Cooper, gemakkelijke stiltes, een kitesurfpassie, the lovers’ treatment, Jose Gonzalez en gesprekken over snoeischaren bij elkaar op en trekt er haar conclusies uit. Iedere wiskundige bewerking levert een resultaat dat net iets te groot is om amper genoeg te zijn. De niets.dan.vuur-rivier kabbelt in deze bocht, maar het is een reikhalzende curve. En alles komt zoals het moet, en alles is goed. En ze doet.