niets.dan.vuur

Het is klappertandend wakkerworden wanneer de wereld ijzige helderheid in mijn gezicht gooit. Iedere ochtend redt de kou mij op het nippertje van de donsdekenverdrinkingsdood.
Het is koud, maar daar wordt ge wakker van. Het herfst, maar daar gaat ge kwetsbaarheid van inzien. Van alles, en vooral van uzelf.
Het is vreemd: zó vallen de bladeren falderaldera van de bomen, worden langzaam glibberig bruin snot op het voetpad, en zó staat ge plotseling zelf uw snot af te kuisen aan de schouders van een kameradin. Want (komaan, Vuur, ge hebt weer maar eens een stel geweldige dagen achter de rug, gij rotverwend nest – toch) ge kunt er niet aan doen dat ge gelijk een klein kind met de meest zielige bleitgeluiden verkondigt dat ge heus wel weet dat alles goedkomt, maar dat ge het nu even niet zo voelt. Achteraf moet ik daar om Lachen, sms verontschuldigend naar betreffende vrienden voor mijn Aanstellerig Gedrag, maar op die momenten voel ik Oprecht Verdriet – en dat moet eender wanneer eender bij wie altijd serieus worden genomen. De herfst doet vreemde dingen met mensen.
Maar! Het is weer zonnebanktijd! Zestien minuten instant geluk! (Twintig als ge er roodverbande blote billen bij wilt, net echt als op zo’n wawawawaanzinnig onbewoond eiland) De werkmakkers trekken er tijdens hun lunchbreak massaal naartoe, het sterkt de banden, het is iets om collectief naar uit te kijken, en wie ben ik om er dan niet aan mee te doen. We zijn tot de tanden gewapend met flesjes waarop grootse beloftes worden verkondigt, en na afloop ruiken we naar melk uit een kokosnoot. De herfst doet vreemde dingen met mensen.
En! hEb Ik Al VeRtElD dAt Ik De AlLeRbEsTe AlLeRlIeFsTe VrIeNdEn VaN dE wErElD hEb?
Vrienden die, wanneer ik uiteindelijk toch niet zo’n zin heb in een wild feestje in Brussel -wegens het vervoer en de kledij die allebei zo ingewikkeld zijn-, zeggen van ‘Kom, we halen ons frietjes en een stapel Bicky Burgers en we placeren ons voor een onnozele film in de zetel” Want herfst, dat is ook een cottage-living met een open haard (dezelfde open haard overigens waarvoor drie weken geleden nog de mooie jongen een fles rode wijn voor mij opentrok, een paar dagen voor wij onder hetzelfde televisiedekentje Canvas-documentaires bekeken, waarna die jongen geen enkel GEEN ENKEL teken van leven meer heeft gegeven, wat ik op zijn allerzachtst uitgedrukt, heel erg vreemd vind) (Maar goed, nu was het zijn zus dus, crème van een meid, met een bv als vriendje, blabliebloeblabla, en ik ken haar al langer dan drie weken, en daar ben ik op zijn allerzachtst uitgedrukt heel erg blij om) Hilarischte moment van de avond was bij binnenkomst toen ik zonder nadenken jas en schoenen begon uit te trekken, waartijdens eerder vermelde crème van een meid spontaan haar broek begon uit te trekken. Blijkbaar voelt ze zich ok bij mij, en ik vind dat ok, ha. Vreemdste moment was toen ik later die avond kennis maakte met de ouders. De ouders van de jongen met de open haard en de rode wijn dus, eigenlijk, terwijl die jongen er helemaal niet was (I Love Technotoestanden, geloof ik), wat zeg ik, terwijl die jongen zelfs eigenlijk misschien helemaal niet meer in mijn leven was. “Ha!”, zeiden ze, “Gij hebt onlangs een paar keer met onze zoon gedate, niet?” en ik zei van jaja en oewiestnu en een dag later hoorde ik dat ik volledig en al was goedgekeurd -de mama vond mij een toffe en de papa vond mij een lieve en seg! zo’n knappe jom!- terwijl de jongen met de rode wijn en de open haard dus eigenlijk al uit mijn leven is gegaloppeerd. Enfin, daar lijkt het toch op. Enfin, ik heb al snot genoeg vuil gemaakt aan mijn makkers’ schouders’, ik ga er niet nog eens woorden aan vuil maken ook. Het was gezellig cocoonen. Herfst. Eén dag later was er een dag Gent, twee valflauwerds en een steengoed concert. Waarop onverwachts eerder vermelde ouders verschenen, en ik na afloop met hen een klapke deed alsof we mekaar al jaaaaren kende, ook al had ik hen de avond ervoor maar voor het eerst gezien (en was de jongen met de rode wijn etc. al lang uit mijn leven verdwenen etc.)
Vrienden die mij overtuigen een dag congé te pakken om samen aan decadente geldwegsmijtdates te doen in A’pen-city, om dan vervolgens op het moment suprême ziek af te bellen en mij alleen laten met mijn dag congé – en mijn hopen geld. Geen probleem! Vrouwen en shoppen: ik zou er eigenlijk eens een stukske aan moeten decaderen, want het is een mysterie dat maar moeilijk ontrafeld wordt. Want eerlijk: wàt maakt het uit of ge nu blauwe, zwarte al dan niet rode bottekes aandoet onder uw jeans: tis allemaal even schoon – en toch worden wij daar gelukkig van, van dat nutteloos beslissen. Vrouwen kunnen niet ordentelijk functioneren als ze niet af en toe volledig in het nieuw worden gegoten. En daar kruipt tijd in. Veel tijd. Ik kocht mijzelf een jeans -ja! Vuur een jeans! Dat was tien jaar geleden! Ik heb er dan ook tien jaar over gedaan het juiste model en! de juiste maat! te kiezen. Vechten dat ik gedaan heb, met mijzelf, met pashokjes, met achtentwintig broeken. 29-32, zo, dat het for once and for all op papier staat en ik het nooit meer vergeet. Dat bespaart mij de volgende keer vierentwintig pasbeurten.- en verder een paar dingens met mooie kleurennamen als mosterdgeel, frambozenrood en boswachtersgroen.
Vrienden die mij om mijn intelligentie (?) bejubelen als ik hen vertel dat mijn 30-days-trial van Photoshop ging aflopen, en ik daardoor op het idee kwam Photoshop op de laatste dag te openen, open te laten staan en mijn computer nu enkel nog in slaapstand zet, waardoor ik nog steeds Photoshop kan gebruiken ook al is mijn zogezegde probeerperiode voorbij.
Vrienden die mij bellen met ‘Ik heb echt iets voor uuuu! Gij en ik gaan meedoen met reality-tv!’ waardoor ik twee zaterdagen op rij voor tv zogezegd naturel deed, ik worstelde met prikkermicrofoons, binnen een straal van twee meter moest blijven bij de zogezegd verborgen camera, tien keer hetzelfde zei met telkens een andere setting achter mij, moeite had met juiste zinsstructuren, ik een opmerking kreeg over mijn te hard rinkelende oorbellen, en nu uit ondervinding kan zeggen: Reality tv is zo fake als iets. En zo word ik stilaan een echt Vijfteeveewijf.
Vrienden die mij zomaar zonder reden een dvd-speler kado doen. Maar dan echt zomaar, en echt zonder reden.
En dan waren er nog de vrienden van de werkvloer, en onze wilde bloemenbuitenzettekensavond. Stamrestaurant R. – waar ik al zes keer op rij hetzelfde bestelde gewoon omdat het zo orgasmatisch lekker is. Pas nu zette ik in het gastenboek ‘MmmmMMmMmmmmMMMM … culinair klaargekomen!’ en dat vinden ze daar niet eens erg. We sluitten de keet mee af, de kok voegde zich bij ons gezelschap (toen waren ze met veertien), we maakten nog wat lawaai, kwamen onverwacht P. tegen, trokken dan toch maar naar stamkroeg T. (toen waren ze nog met negen), en daarna naar stamkroeg R. (toen waren ze nog met zeven) waar we -wéér!- P. tegenkwamen, waar ik plots een beetje moest huilen (maar goed, misschien was het intussen één pintje te veel) maar waar het onvermijdelijk ook plots over SvhJ ging (Quote: Wow! Ik sta hier dus wel met Vuur op café, he! Daar is half blogland jaloers op! – waarop ik dertig euro uit mijn portefeuille trok en een rondje gaf, ha!). Verder was er plots ook plek voor wijze gesprekken, mooie jongens, spelmasjienen en toch-maar-geen-shotjes. Ik haakte af toen er naar stamkroeg J. werd gegaan. Graag had ik ook een leven overdag gehad. De dag erna bijvoorbeeld.
En ook die was tof. En dat was mijn week. Een week ook waarin ik weer maar eens juichte door nachtelijke smsjes, mijn mama zei ‘How! Zie dat je niet mooier wordt dan mij, he!’ toen ze mij op concealer betrapte, ‘Ik gebruik u ’s ochtens graag als mijn spiegel’, ik oren te kort kwam, diezelfde oren gloeiden van heel veel liefs, zoals het liefs van vriend G. toen ik een halve avond in stamkroeg B. over zijn rug kroelde – ‘Maat! Nu doet ge mij pas beseffen wat wij missen!’, waarin ik pracht van herinneringen ophaalde, nog steeds niet opruimde en mijn nabije toekomst weer maar eens helemaal volplande. En woorden -en plaats! en tijd!- tekort kom om alles te vertellen. Want alles is zo veel. Maar alles is zo veel dat een klein beetje ook al bijna alles is, en herfst is dan soms misschien snot – het is wel hartverwarmend snot. Zo, en nu richting donsdekenverdrinkingsdood, Vuur. Morgen weer zo’n dag waarvan ik vermoed dat hij geweldig gaat zijn en dan uiteindelijk nog geweldiger blijkt.