niets.dan.vuur

Terwijl Sinterklaas zijn pruiken weer stilaan in de respectievelijke dozen steekt, talloze kindervingertjes plakken van het mandarijntjessap, de brede glimlachen van mijn werkmakkers bevlekt zijn vol chocoladeveegjes en her en der -wat zeg ik, overal- de meisjes aan het bloemschikken slaan en de jongens kerstbomen beginnen aan- en afslepen,

ben ik -druk zoals steeds tevoren-

aan het verzuchten dat ik mij stilaan oud voel worden “misschien blijf ik toch maar thuis, om wat te strijken, en daarna een lang bad” terwijl ik twintig minuten later dan toch op een trein zit naar Leuven, er aan de tafel zit met dertien soulmates en evenveel soorten pizza, te horen krijg dat ik zo’n malse lekkere poep heb, en ik zooo keihard lach tot mijn glimlachspieren keihard pijn doen (de enige spieren die ik iedere dag tracht te fitnessen), zooo keihard zing tot mijn keelspieren keihard pijn doen (alleen maar omdat de akoestiek zo goed was in de afwaskeuken), ik recht moet staan om een joelend applaus in ontvangst te nemen (“Op de stoel! Op de stoel!”, werd er gescandeerd, maar dat vond ik erover gaan), platgeknuffeld werd door zuslief -die bovendien vanaf morgen weer helemaal volgelvrij wordt verklaard en dat is pas wie-waa-wooh-nieuws- en glimlachend dichtsoes wanneer ik ’s nachts tijdens mijn lift huiswaarts bedenk dat ik voor hetzelfde geld (of nee, zes euro en een gopassvakje minder) dit had gemist, en dat het er allemaal niet toe doet dat er ’s ochtends op tijd op werkvloeren moet worden verschenen -die slaap haal ik wel in als ik op pensioen ben-

en toch ook weer werkaholisch: in heerlijke huizen die ik anders enkel in boekjes zou zien, maar nu zelfs nog mooier mag maken, op televisieschermen als ik mijn eigen beveiligingscamerabeelden zie, in headquarters van sjieke ketens, met drie grieten in de sprintercockpit flirtend toeterend als we drie kerels in een camionette zien, of in de VTM-gebouwen, of met mijn kopje schuin voor een gi-gan-tic vogelkooi, omdat die ene beo zo raar aan het hoesten is. Ik klop 57,5 uren per week, tegenwoordig, maar boy-do-I-love-my-job. En laat ons even eerlijk rechtuit arrogant zijn: you can marry me for my heritage, het geld wordt in bakken aangevoerd.

Ik had mijn schoentje niet gezet rettekentet, maar St. Erklaas was zo origineel dit jaar om zelf twee paar schoentjes naar de schoenmaker te brengen, zodat er vanochtend toch iets leuks bij de haard lag: versgelapt leer en nieuwe hakjes. Er lag een brief bij in sierlijk handschrift: Wanneer begin je aan je rijbewijs? Tot dan …
Stel dat dat in april zou zijn, zou St. Erklaas dan effe heen en weer komen pendelen?

Overigens stond er vandaag een door mij verzonnen woord -ooit in primeur verdoken verschenen in een blogstukje- geblokletterd in de krant: mijn gelukkigste 7,5 cm² van de dag.
Ook kreeg ik een CV binnen met uiterstoriginele motivatie en de bijhorende foto bezat een vette knipoog en twee duimen -goed voor veertien bonuspunten-: mijn glimlachendste printoutjes van de dag.

“Relevante ervaring: geen, maar dit wordt gecompenseerd door mijn enorm enthousiasme”, stond er op, en laat dat nu net dat zijn wat ik tot levensfilosofie heb betiteld. (Noem mij naïef, maar ik vind ‘willen’ nog altijd een beetje belangrijker dan ‘kunnen’, bovendien zijn er talloze facetten des leven waar ik amper iets van bak, maar mij toch aangenaam kunnen doen gloeien)

en is het u ook al opgevallen dat ‘finishing touch’ Engels is voor ‘beëindigende aanraking’?

Ik dacht: ik schrijf raprap iets, zo voor ik verse lakens en mijzelf op het bed smijt, het hoeft vandaag op niet veel te trekken, maar kijk: plots staan daar 602 woorden waar ik eigenlijk-valt-alles-toch-weer-goed-mee van wordt, en de weg lijkt weer maar eens beplaveid met zaligheid, maar met zaligheid moet ge oppassen, want voor ge het weet glijdt ge uit op de snottende bladeren die óók op die weg liggen. Sniejerg. St. Erklaas zal mijn kapotte fiets dan wel laten repareren, en Z. Piet verplichten een opleiding Snit & Naad te volgen. Rectificatie: 710 woorden.