niets.dan.vuur

Zesenzestig zoenen gaf ik, zesenzestig welgetelde zoenen. Rond zes over twaalf was ik daar zo moe van dat ik mij een weinig later in de zetel neerplofte. ‘Aaaaaagh’, deed ik, en ik maakte er mijn longen mee leeg.
Samen met die lucht ontsnapte nul zeven uit mijn lijf. Alle zever, alle zorgen, alle zoetigheid ook, van het voorbije jaar zweefden even in een ballon boven mijn hoofd, tot één van mijn tweeëntwintig vrienden er in prikte en me vroeg of ik niet nog eens wilde tonen hoe je nu weer moest jumpen. Ik smeerde nog wat dipsaus op een toastje, slikte het laatste restje champagne weg en huppelde schijnbaar onnadenkend de jumpvloer op.
Ziezo, dat hadden we dan ook weeral gehad, dat jaar. Piece of cake!

Het was een heerlijke nacht. We aten zo veel verschillende dingen dat ik er drie vuurstukjes mee zou kunnen vullen (en is het u al opgevallen dat die soms erg lang durven zijn?), Haynée deed Regi na, er was een complimentenenveloppenwaslijn, het lief en het exlief van Haynée improviseerden een hilarisch keukentoneeltje, ik beantwoordde smsjes, ik kreeg vluchtinstructies na het afgeven van mijn zelfgeprint vliegticket, sommigen bleken plots overenthousiaste Celine Dion playbackers, ik beantwoordde smsjes niet, er waren blacklights en familiefoto’s. Drie uur duurde het eer al onze kadootjes uitgepakt waren, en toen het bijna ochtend was ging het ganse Beatlesoeuvre er aan op de piano.

Eerder had ik geWii’d, kerststronk gegeten tot het mij de fucking strot uitkwam, mijn jaar officieel geëvalueerd in stamkroeg B. en mij volledig overwerkt. Ik zag mijn moeder zich verslikken in haar kerstkalkoen-drijvend-in-eigen-nat toen ik mijn nichtjes toevertrouwde dat ik het resultaat van die ene geslachtsoperatie wel eens in levende euh … lijve wilde zien, ik schuifde uuuren aan in supermarktrijen, verzon een thema voor onze kerstboom (“Neorussische etnokitsch”, en boooy, does it look like that!) en waagde mij aan Love Actually.

Dus toen ik op één januari in een bed kroop, niet het mijne maar wel minstens zo gezellig, dacht ik dat van zodra ik mijn ogen zou sluiten, alles achter zou worden gelaten, dat ik als een ander mens zou wakker worden, in een nieuw jaar, en dat alles gereset zou zijn, tot op nul. Alsof tweeduizendacht een woekerhagenoverwinnende prins is die er voor zorgt dat doornroosje -ik dus- nooit meer dezelfde zal zijn eens ze door hem werd wakkergekust.

Maar ik werd wakker en alles was nog steeds hetzelfde: mijn sprookjesschoentjes stonden naast mijn bed, beneden zaten een tiental van mijn vrienden aan de koffie, overal in huis slingerden nog restjes feest rond, er was niks spectaculairs gebeurd volgens het eerste radionieuws van het jaar, Haynée had het grootste slaaphoofd van allemaal, en de afwas was al gedaan.
‘Gelukkig maar!’ verzuchtte ik. Ik voel me thuis in vanzelfsprekendheid.

En zo bedacht ik dat tijdens die paar magische uurtjes slaap, tussen oud en nieuw, mijn ganse rejuvenationproces niét had plaatsgevonden, maar dat ik gewoon al een beetje op voorhand had uitgerust. Weer op adem was gekomen, misschien, maar dan vantevoren. Want moe zijn, dat zal ik. Dat is mijn enige goede voornemen. Ik zal moe zijn van het lachen. Van mijn talenten & kwaliteiten te herontdekken, uit te diepen en beter te benutten. Van wat sociale intelligentie betreft naar een hoger niveau te streven, van het lezen van vele boeken, het kopen van een huis, het vinden van iemand die er even hard voor wilt gaan als ik, het halen van een rijbewijs, het reizen, zingen, en niets.dan.vuren. En van het jumpen, dat ook, ja. Een mooi jaar is niet compleet als er niet af en toe een beetje gejumpt werd.

Enfin, dat u allen vaak mag zeggen ‘Fjoe! Daar moet ik nu toch efkes van op adem komen!’ En dat u die adem dan moeiteloos hervindt.

(Overigens, als ik bij de Bwards bij de eerste tien eindig, zal ik op de occasionele dansvloer aldaar een stukje van mijn jumpkunnen performen.)