niets.dan.vuur

Ik verwaarloos veel de laatste tijd. Mijn blog, sommige vrienden, maar ook mijn eigen vuur waar ik zo graag voor sta. Mijn doen-denken-laten vergt de laatste weken erg veel energie. Nooit eerder concurreerden hoofd en hart zo erg, nooit eerder bleef de feedreader zo ongelezen, de rommel zo hoog opgestapeld, nooit eerder was het dal zo diep - maar ook de top zo hoog.

Na de zoveelste dikke tegenslag voelde ik me een loser. Een dikke dikke loser, want alles wat ik onderneem, mislukt. Echt waar. Of het nu over huizen of manmensen of studies of kapsels gaat, alles wordt verbrod of verbrod ik zelf of blijkt achteraf heel erg te stinken. Ik ben het soort mens dat doorgaans achteloos door het leven huppelt. Wat op mij af komt, komt op mij af. Er zit genoeg vuur in mij om van kleine gewone dinges grote zalige dinges te maken. Wat mijn neusgaten binnenkringelt als ik voorbij de wasserette fiets. Collectieve koffie vooraleer het werk des ochtends wordt aangevat. Hoe mijn kat schaamteloos knallende scheten laat.
Als, àls ik dan toch op iets mijn zinnen zet is het net-niet of net-wel-en-vlak-daarna-niet-meer of dat-was-helemaal-niet-wat-ik-eigenlijk-bedoelde. Of er zit zo veel in mijn hoofd dat een klein beetje van dat veel ook al niet meer lukt. Ambitie die daadkracht in de weg zit, hoe ironisch het ook klinkt. Frustraties van eigen menselijke misstappen. En wat heb ik eigenlijk allemaal al bereikt, he, he? Niet veel, he? En ik denk te veel. Zo dat het zelfs mijn anders-toch-eeuwige-optimisme in de weg gaat zitten.

Maar mijn vrienden zijn de beste, de liefste, de slimste, de grappigste, de mooiste. Ik ben rijk, met hen. Dat is wat ik heb. Al de rest waait over, op den duur.

Overwaaien. Op een feestje bijvoorbeeld, waar zowat iedereen is. Een jongen met een pluchen Nemo-pak, een meisje dat een gans oogpotlood aan een Zorromasker heeft verspild, een Sara die een ganse avond in haar rol blijft -voor mij een pepsimax alstublieft-, boa’s en pluimen, paters en nonnen, elvissen en gasmaskers. En vooral: pintjes te veel, want pas achteraf op de foto’s zie je wie naar wie keek, dat er iemand in een hoekje stond te huilen, dat die ladder er al zowat de ganse avond zat, maar ook: Fuck, Vuur, gij marginaal zat wijf, zo met uw armen boven uw hoofd en met uw mond open dansen. Ik ben geen marginaal zat wijf, for the record. Maar als ik aan ‘t gaan ben, dan ben ik aan ‘t gaan. Zo gaat dat met mij. Als ik moet huilen, dan is het tranen met tuiten en tuiten met snottebellen. Als ik in de juiste dansmood ben, dan zwier ik met vriend G. al jivend over de vloer, doe een demonstratie Argentijnse tango met de kortgewiekte filosoof, en jump ik met de zus van de dochter van mijn wannabe-schoonouders. Liefst dat alles  tegelijk met iedereen tegelijk.

Ik had mezelf ook nog een geheime supertopsecret missie opgelegd, op dat feestje, waar ik in slaagde. Want de jongen met de krullen van weet-ge-nog-toen was er ook.
Toen de vogelkes bijna weer aan het fluiten waren, was mijn roodkapjesmandje niet het enige gadget waar ik mee wegfietste, want de jongen met de krullen was er ook, en ik zat achterop. Het was pas vele uren later dat ik ook daadwerkelijk naar huis fietste, en ik was beschaamd hoe het daglicht mijn roodkapjesmandje moest verdragen, maar het was niet daarom dat mijn wangen bloosden.

Als een meisje tegen een jongen zegt “Bel je me?”, wil ze eigenlijk zeggen: Jij moet me bellen want als het van mij afhangt zal het al belachelijk sebiet zijn. Als in: tien minuten nadat ik je deur uit ben. De jongen hoeft dus niet te vragen “Wanneer?” - hij mag kiezen, zo vroeg hij wil, het hem uitkomt, hij er aan denkt, zin in heeft. Het meisje stelt voor zichzelf een aanvaardbare termijn van dat ik-moet-gebeld-worden op. De grens tussen gelukkig en ongelukkig. Ze legt het lot in zijn handen, maar dat van haar geluk in de hare. Het geluk is gemakkelijk te vinden voor wie het zoekt: dat hij vroeg wanneer, wil zeggen dat hij rekening wil houden met haar wensen, bijvoorbeeld. Alle uitspraken worden in haar voordeel verdraaid.

Ik kan al dagen amper eten, ik ben zo voortdurend zenuwachtig-om-geen-reden dat mijn hoofd er licht van wordt, ik ben euforich en panisch tegelijk, heel erg gelukkig maar ook heel erg onzeker. Voortdurend, voortdurend. En ik weet begot niet meer hoe het moet.

En hij belde terug. Ruimschoots voor de aanvaardbare termijn.
Vuur is verliefd.