niets.dan.vuur

Alles ging goed.
Alles ging goed tot wij tête à tête ergens op het Antwerpse Zuid van een goed glas wijn aan het slurpen waren. Buiten striemde de regen.
“Vuur, jij bent alles wat ik in een meisje kan durven willen verlangen” Hij sprak wat werkwoorden te veel, maar tot daar ging alles goed.
Hij herhaalde de werkwoorden nog eens, en was daarna verschrikkelijk zelfzeker. “Maar ik ben een egocentrische klootzak. Ik wil enkel aan mezelf denken. Ik kan geen rekening houden met anderen. Ik kan u mij niet aandoen. Als ik tot een gat in de nacht wil werken, dan doe ik dat, als ik een gans weekend aan zee wil zijn, dan doe ik dat, als ik alleen wil zijn, dan doe ik dat, als ik heel heel vroeg wil gaan slapen, dan doe ik dat, en als ik heel heel vroeg wil opstaan, dan doe ik dat ook.”
“Hmm.” glimlachte ik. “Ik zit dus aan tafel met een eikel.” You better pay that bill strakskes, makker.

Ik was er niet eens ongelukkig om. Ik wist hoe hij was, dat het vroeg of laat zo zou eindigen. Ik had gehoopt op het tweede, bon, maar het werd dus toch de ‘vroeg’. (”Het zou helpen moest je eens een keertje vallen op iemand waar niét eeuwen van op voorhand afdruipt dat er arrogantie, egocentrisme, bindingsangst, moeilijk karakter of eigenzinnigheid mee gemoeid is, Vuur”)
(Ook vond ik dat we alsnog wel matchten op dat vlak. Als ik vrijwillig zestiguren werkweken wil kloppen, dan doe ik dat namelijk. Ook twee of drie na elkaar. Als ik leuke afspraken cancel om alleen op mezelf niets in het bijzonder te kunnen doen, dan doe ik dat. Enzovoort. Twee eigenzinnige autisten bij mekaar, het zou wat geven.)
En eigenlijk ging alles daarna ook wel goed.

Ik ben niet iemand die het onderste uit de kan haalt om te overtuigen. Mensen moeten zelf maar weten wat ze aan iets of iemand (mij, in dit geval) missen. Ik ben niet bang van begrippen als ‘vrijheid’. Run Forest, run! Ze mogen van mij wegrennen en de wereld exploreren. Als ik iemand graag kan zien door hem nooit meer te kunnen zien, awel, dan zal ik hem op die manier graag zien. Maar als ik iemand graag zie wil dat ook zeggen dat ik blijf. Dat ze gerust in de bossen mogen gaan hossen, en ik hen daarna opwacht met ne warme choco. Of een fris pintje. Meestal marcheert dat. Ben ik nogal arrogant door zelfzeker te kunnen zeggen dat het bij mij gezelliger is dan in de bossen?
Dus ik deed alsof het me niet echt heel erg deerde (en eigenlijk deed het dat ook niet) en wij hadden verder gewoon een goed gesprek. Het is geen slechte kerel, het is zelfs een goeie. Hij is eerlijk en correct en is zich bewust van de verschillen tussen mannen en vrouwen. En dat it takes two to tango. Zo zijn ze echt niet allemaal.

En na het eten gingen we gewoon nog elders pinten pakken en we gingen naar huis met twintig dingen in ons hoofd die we samen nog moesten doen. Ik zou mee zijn nabijtoekomstige meubels kiezen, hij zou mijn nabijtoekomstige tuin ontwerpen, we moesten die en die film nog zeker samen zien. En we zoenden toch nog bij het afscheid. Ik wist dat het zo zou gaan.

Netnietbijnaweltochnietmeerendaarnahalfterug: story of my life.

Mijn leven is zo slecht nog niet, vond ik, vind ik, dus dat hoort gewoon door te gaan. Zo simpel is het.
Een dag later kreeg ik op de werkvloer een ontbijt van appelcake met kaneel en verse muntthee, babbelde bij met de jongen die laaaang geleden ooit mijn eerste zoen gaf en zat ik in Brussel met mensen die ik al tien jaar tot mijn beste vrienden reken. Dat is een luxe. Het is thuis zijn. En mijn avondmaal bestond uit paprikachips.
Twee dagen later ging ik twee huizen kijken -één mooi, één lelijk- (Vuur is nog steeds op huizenjacht, dus, ja hoor), ging ik illegaal autorijden -ik durf al veertig per uur!-, trok ik mijn knalrood jurkje-gewaagde schoentjes-combinatie nog eens aan, zong de ziel uit mijn lijf, en likte duimen en vingers af bij real-life-relatieverhalen in stamkroeg B., zeker omdat er soap-life BV’s mee gemoeid waren. En dat de foute ex van vriend A plots ook de foute ex van de ex van vriend G blijkt te zijn. Ik belandde geheel onverwacht op een fout feestje en het bier in mijn maag bleek niet zo’n goede fond voor de vodkaredbull die daar zo goedkoop was. Ik weet nog dat ik met mijn armen wijd gespreid in het oor van vriend G gilde dat ik dronken was, en dat hij teruggilde dat hij ook zo weg was als iets, maar dat het allemaal zo plezant was, dat dit was wat wij echt eens nodig hadden. Buiten belandde ik met mijn knalrood jurkje languit in de modder en ik vond het niet eens erg. Ik genoot van iedere seconde zelfs. Iedereen sloeg aan het dansen, roken en luid lachen. Ik voelde me zestien en tegelijkertijd was het het zestiengevoel dat ik nooit heb gehad. Ik moest de trap opstommelen en vond dat heerlijk. Toen moest ik de trap weer afstommelen want ik had een boefkick.
Drie dagen later werd ik wakker met een licht gevoel in mijn hoofd en deed aan zelfreflectie, zoals dat soms gebeurt na nachten zoals de voorafgaande. Why wait for Mr Right when you can have so much fun with all the others, dat soort toestanden, en dat het niet verkeerd is af en toe een beetje fout te doen als dat het is wat u meer adrenaline bezorgt. (Zonder potten te breken, uiteraard. Ik heb niet veel principes maar potten zullen er nooit mogen worden gebroken.) Ik lag nog in bed te glimlachen en te beseffen dat ik twee dagen bijna niet aan de jongen met de krullen had gedacht, toen ik plots een berichtje van hem kreeg. “Goedemorgen, lekker ding! X! Zin om vanavond af te spreken?”. Jamaar, zo niet hé, dacht ik, maar ook: ja, zo wél!
En zo kreeg ik dan toch maar weer gelijk. Dat het bij mij gezelliger is dan in de bossen. Dat ge ze maar moet loslaten en dat ze dan vanzelf terugkomen.
En zo kwam het dat ik die avond met hem deed alsof het nooit anders was geweest: we kropen achter de pc en ik liet hem mijn huizen zien. Hij sprak met verschrikkelijk veel verstand van zaken en ik vond dat sexy. En we vertelden over ons weekend en over onszelf en we kibbelden over onze filmkeuze en toen de filmkeuze eindelijk was gemaakt besloten we de film gewoon terug af te zetten omdat we telkens weer begonnen te vertellen. Hij gaf mij alle paarse snoepjes, en ook duizend kusjes.

En ik vond het verdacht. Dat hij spreekt over vrijheid maar toch uit zichzelf op zeven dagen tijd drie keer afspreekt, twee keer belt en vijf keer smst. (ik voel me al bekanst beperkt gaan worden in míjn vrijheid, ha!) Dat hij telkens zo veel complimenten geeft, mij openlijk zo wauw vindt, mij zo wauw doet voelen, dat hij kijkt alsof hij niet wil stoppen met kijken.

Als dat het is wat er nodig is, alleen maar zwijgen over bepaalde grote woorden om de inhoud van die grote woorden te behouden, dan ben ik nog wel mee. Ik ben sowieso geen etiketjesmens, en ik blijf zelf ook nog altijd een eigenzinnige autist. Als hij het woord “Relatie” niet wil horen, deal. Dan wil ik het woord “Bindingsangst” niet meer horen.
Verder weet ik niet wat het nu eigenlijk precies is, hoe het nu verder moet, wat ik ben voor hem, wat hij is voor mij. Ik voel mij goed, en dat is hoe het hoort.