niets.dan.vuur

Het kan verkeren. En snel gaan. Het is een beetje griezelig, zelfs.
Eén maand nadat ik een serieuze tegenslag had te verwerken, waardoor dan maar meteen ineens alle verdriet kwam bovengemodderd, ik dacht dat ik niks kon en dat niks mij ooit zou lukken, kan ik zeggen dat ik een huis, een vriend en een rijbewijs heb. Dat is ruim gerekend en lichtjes overdreven en met rekbare begrippen, maar toch, maar toch.
Een huis dus. Volwassenmensenwereld. Ik wandel door een huis, ik klop wat op muren, ik stamp wat op vloeren, ik strijk met mijn handen over het aanrechtblad, ik doe wat deurtjes open, toe, en kijk alsof ik er alles van ken wanneer ik naar het badkamerplafond staar. Ik wandel vier dagen later nog eens door dat huis met een isolatie-expert er bij, 320 mm of 640 mm? vraagt hij, en ik knik alsof ik dat de allerlogischte vraag vind. Zo dacht ik die ochtend nog na of een oranje truitje op een groene broek eigenlijk wel kan, en zo praat ik plots over beerputten en roofing en akoestiek. Daar is maar weinig wijvenweek aan. Ik denk veel na, reken nog meer, bespreek volwassenmensenwerelddingen met ouders en grootouders en vrienden en collega’s. En vooral: ik voel het. Nog eens drie dagen later ben ik opnieuw in het huis. Ik wordt er intussen bij naam genoemd, en ik krijg een zoen, en alles is gemoedelijk, en vrolijk, en ik merk dat de zeeën daglicht van overdag plaats maakten voor een oergezellige sfeer, en ik voel het nog steeds. En plots hoort ge uzelf een bod doen, en ge denkt: als ge over een jeans van vijftig euro soms al een halfuur na moet denken, hoe verschrikkelijk vreemd is het niet dat ge over iets van zo veel duizenden euro’s, zo veel dat duizend meer of minder eigenlijk niet veel meer uitmaakt, toch relatief gezien makkelijk en kalm en snel kunt beslissen? “Denk er maar eens over na, ge hebt mijn nummer”, zeg ik dan, alsof ik iedere week aan huizen kopen doe. En ge stapt buiten op iets wat misschien uw voetpad zou kunnen worden, uw vader rammelt eens lief aan uw schouder en zegt “Dat ziet er goed uit”, en uw moeder pinkt een traantje weg. Ik was nog geen kwartier thuis of ik krijg telefoon. Dat zij het ook voelen en dat ze akkoord gaan met uw bod. Voila, en dan zijt ge plots een house-owning bitch. Van een crib met een tuin en een kookeiland en een bemozaïekte inloopdouche en een zijpoortje en een open haard en een dressing. In mijn master bedroom is zelfs een aansluiting voor een jacuzzi-en-suite voorzien, waar ik mij niet aan ga wagen. Maar het is er en het klinkt lekker decadent. Mijn crib staat in een neighbourhood waar ook een park is, hoera, wat handig is voor zomers en vrienden met picknickmanden en voetballen en boekskes om door te bladeren, en er is ook een shoppingcenter, maar dat is dan weer iets voor wijvenweek. Er hangt een heel verhaal vast aan mijn crib, dat ik misschien ooit wel eens zal vertellen. Het gaat over Costa Rica en pilootlessen en vriendendiensten, en ik vind het prachtig.
Ik heb een huis gekocht! Ik heb een huis gekocht! Ik heb een huis gekocht! Reuzehartverwarmend zijn de vele verschillende reacties: terwijl de ene alleen maar hoofdletters en uitroeptekens gebruikt, is de andere zeer kritisch, wat mag. De ene vindt die ene rode muur heel erg mooi en de andere juist helemaal niet, maar bijna allemaal willen ze komen schilderen. Mijn ouders zijn apetrots dat hun vijfentwintigjarige dochter op haren allenen beslist een huis te kopen, en ik ben dat eigenlijk ook. Er zijn mensen die beginnen over misschien toch de zijgevel extra isoleren, en er zijn mensen die beginnen over mojito’s komen drinken in mijn tuin. Daar zijn we echter nog lang niet: eerst moet ik een oerwoud aan notarissen en bankmeneren en papieren en telefoontjes overwinnen. Maar het komt allemaal goed! We zijn zelfs al goed bezig! Overigens: befacebookte blogmakkers kunnen reeds wat primair beeldmateriaal aanschouwen in mijn fotoalbum.
(Over de bijna-liefde later meer. Maar hij kan al ‘mmm?’ zeggen en dan weet ik niet alleen dat dat een vraag is maar ook nog eens welke, en dan kan ik ‘mmm’ zeggen en dan weet hij niet alleen dat het een antwoord op zijn vraag is, maar ook nog eens wat ik wil bedoelen. Telepathische gesprekken op de heerlijkmagische grens tussen net-nog-bewustzijn en heel diep comateus slapen. Sinds een kleine maand is m definitely mijn favoriete letter geworden. Mmmmm. En ik heb helemaal geen etiketjes nodig om gelukkig te zijn, blijkt nu.)
(Ook over het bijna-rijbewijs later meer. Ik heb al vijfentachtig kilometer per uur gereden intussen, en ook al bijna mijn vinger opgestoken naar een vrachtwagenchauffeur, bijna maar nog niet helemaal! En op mijn papiertje staat dezelfde datum als dat van het goedgekeurde bod. Wat cool is.)
Alles is cool. Ook kindjes die hun paaseiers moeten zoeken in een sneeuwtapijtje.