Ingedeeld onder: Uncategorized
Hij kan verschrikkelijk geïnteresseerd naar Vitaya kijken. Verschrikkelijk oprecht geïnteresseerd. Ik vind dat schattig en sexy, en ook wel grappig, want zijn stoere spieren, wilde manen en ruige mannenhanden combineren op het eerste zicht niet met Vitaya. Hij wil liefst altijd het voorste lepeltje zijn. Wat ok is, want ik ben liefst het achterste. Daar zijn we erg complementair in.
Hij snurkt niet, hij blaast. Zijn lippen maken een plofgeluid en dan volgt er een fffff. Zo komt het dat ik soms lig te giechelen terwijl ik eigenlijk hoor te slapen. Helemaal niet erg.
Hij is mijn liefste maar hij is niet mijn lief. Ik weet zijn ochtendhumeur zo te doorprikken. Van de tweede keer at ik mijn cornflakes op zijn manier, terwijl hij de ontbijttafel op mijn manier had gedekt. Het kan snel gaan.
Er zijn vele hele belachelijke autistenneigingen die wij gemeenschappelijk hebben. De muziek op onze beide computers is op exact dezelfde manier ingedeeld. Een mapje per artiest, en daaronder de mapjes artiest spatie streepje spatie album, en daaronder de artiest spatie streepje spatie liedjes. En alles moet met hoofdletters. Wij hebben beiden een hekel aan kruimels in het boterpotje en aan wanneer mensen de kraan te lang laten lopen.
Hij belt bijna nooit maar als hij zegt dat hij belt dan belt hij. Hij heeft een hoge moeilijkheidsgraad. Mensenkennis voor gevorderden. Ik kan heel goed doen alsof mij dat niet deert, alsof ik de diepst verborgen sliertjes sociale intelligentie niet bijeenverzamelend opgraaf in mijn hoofd, alsof ik niet nadenk over wat die rimpel in zijn voorhoofd nu weer wil zeggen, wanneer ik beter zwijg of spreek. Soms belt hij om te zeggen dat ik beter niet kan komen hoor. Dan is er weer iets niet naar zijn naar-perfectie-strevende-zin gegaan en is hij slechtgezind. “Oh, maar dan kom ik helemaal niet hoor. Ik laat u wel doen!” zeg ik dan, luchtigheid pretenderend, en ik geef een zoen en ik hang op, waarna hij een heel klein beetje later terugbelt en “Dju toch” zegt. Dju toch? “Ja, ge hebt me daarjuist weer goedgezind gemaakt. Kom toch maar, hoor. Nu?” Dan is het paukenslag trompetgeschal triomfgejuich alom hierbinnen, natuurlijk, maar geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt dat te gaan exclameren. Hij is verschrikkelijk goed in heel erg genuanceerd doen over alles en iedereen. Ik ken maar weinig mensen die zo in het midden kunnen staan en er toch een gefundeerde mening aan overhouden.
Ik ben zijn liefste maar ik ben niet zijn lief. Wanneer hij televisie kijkt en ik niet, gebeurt het dat hij stilzwijgend plots het volume harder zet. Dan gaat het altijd over iets dat mij interesseert. Dju toch, denk ik dan, hoe weet hij dat? Hij bewondert mij om mijn objectieve benaderingen van vrouwelijke intriges, om mijn van nature felrode lippen, mijn atletisch uithoudingsvermogen, mijn grote pigmentvlek en de zeven sproeten die hij daar graag in telt. Hij vindt het belachelijk dat ik aan beenontharing en zonnebank en aan tetjescomplexen doe. Toch weiger ik met die dingen op te houden.’s Middags eet hij zestien belegde boterhammen. Zestien. Hij kocht net een appartement, ik een huis, we doen allebei niet aan sport maar wel aan keiveel overuren, en verder kunnen we uren babbelen over bijvoorbeeld latijnse benamingen van planten in den hof. Zelfs op zijn vrije dag trekt hij toch een tshirt aan met het logo van zijn eigen bedrijf. Zijn eigen bedrijf is eigenlijk de mannelijke versie van wat ik doe op mijn werkvloer, wat wij ook remarkable vinden, net zoals onze reispaspoorten indertijd op exact dezelfde dag zijn aangevraagd -ook al kenden we elkaar nog niet- en dus ook op dezelfde dag vervallen. En de jongen waar ik als twaalfjarige hartstochtelijk verliefd op was -mijn beste vriendinneke ging het aanvragen terwijl ik in de boskes stond te schuilen zodat hij mij en mijn schaamrood niet zou kunnen zien- is nu zijn beste vriend.
In heel veel dingen zijn we heel erg traag. Verwachtingen, bijvoorbeeld, daar doen we niet aan mee. Raak je alleen maar teleurgesteld van. Etiketjes: ook niet. Dienen toch maar om iets te benoemen waarvan ge maar al te goed weet wat het is, en om na een tijd losgepulkt te worden door onszelf of elkaar of iets overmachtsachtigs. We weigeren elkaar als lief te profileren. Ons blijft gewoon alleen van ons.
Zoals we graag soms doen van fleske wijn erbij, maar alleen soms want altijd is niet meer bijzonder, zo doen wij het ook voor elkaar: ons is er soms, dat is bijzonder, alle andere dagen zijn gewoon, en zo houden we de teleurstelling minimaal.
En dat werkt. Wanneer ik afscheid van hem neem, doe ik dat altijd met de veronderstelling van weer minstens een week zonder. Toch slaagt hij er telkens in me binnen de 24 uur weer te spreken. Dat is dan feest, ook al is dat dan niet veel meer dan heb jij goed goed geslapen - boa joat - hard gewerkt veel spierpijn - en het was weer zo fijn gisteren he?. En iedere keer denk ik: het kan niet anders of we zien elkaar weer een beetje liever.
We doen wat we doen, en we kunnen maar hebben wat we hebben. En we zijn wie we zijn. Elkaars liefste, niet elkaars lief.
27 Reacties tot nu toe
Plaats een reactie
Plaats een reactie
Automatische regel en alinea afbreking, email adressen nooit getoodn, toegestane HTML:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Je slaagt er telkens weer in mijn aandacht van het begin tot het einde vast te houden, ook al moet ik mijn gezicht tegen mijn computerscherm plakken en mijn ogen fronsen voor de kleine letterkes.
Reactie door Lime 29 april 2008 @ 7:52 amGeniet ervan, meid. Elkaars liefste zijn is zovele belangrijker dan elkaars lief.
Ooo, maar hij past zo goed bij u en gij zo goed bij hem. En ik heb er geen lap mee te maken en het zijn absoluut niet mijn zaken … maar ik vind dat hij uw lief moet worden.
Reactie door Tantieris 29 april 2008 @ 9:46 amEn nu zwijg ik en kruip ik terug van waar ik kwam.
Dit is het (lange) wachten op een nieuwe post meer dan waard! Ik ben het een beetje ieets met Tantieris, maar ook misschien een beetje met Lime. ‘t Is al schoon om elkaars liefste te zijn!
Reactie door confettiness 29 april 2008 @ 11:02 am…en Moldy Peaches, vuur, ge hebt smaak!
Reactie door confettiness 29 april 2008 @ 11:03 amdie ‘feestdagen’… die ken ik ook. Die maken het toch elke keer weer.
En nu ben ik nieuwsgierig naar hem!
Reactie door Imke Dielen 29 april 2008 @ 11:44 amik ben denk meer zo het alles-of-niets type…
Reactie door babsie 29 april 2008 @ 1:09 pmmaar wat niet is kan nog komen, denk ik zo.
het enige waar ik absoluut niet in geloof is in dat niet teleurgesteld kunnen worden. en nu kruip ik rap bij tantieris
je mooiste stukje tot nu toe!
Reactie door maarten 29 april 2008 @ 1:27 pmIk zit in dat zelfde hoekje als Tantieris en Babsie
Reactie door Anne 29 april 2008 @ 3:24 pmBeen there, done that, got the t-shirt and ended up very disappointed.
Reactie door Ann 29 april 2008 @ 3:35 pmVuurlief, dit is -voor mij dan- uw sterkste stukje tot nu toe, taal met spijkers, en die vent van jou die niet van jou is…hij klinkt enorm op het soort mannen waar ik mijn hart geregeld aan openrijt.Een prachtexamplaar lijkt me maar zo moeilijk om er geen blauwe plekken bij op te lopen. Ooit las ik ergens dit prachtcitaat: ‘Als je van iemand houdt, geef hem de volle vrijheid. En als hij dan niet bij je blijft, schiet hem dood.’ En Kafka zijn mes ken je waarschijnlijk wel al.
Reactie door babette 29 april 2008 @ 3:56 pmman man man zo mooi geschreven!!!!!!!!!
Reactie door Blue 29 april 2008 @ 3:57 pmIk heb echt gesmuld van dit stukje. Zo leuk geschreven. Zo lief. Ik denk dat ik de rest van de avond ga blijven glimlachen door dit stukje.
Reactie door Kathleen 29 april 2008 @ 6:44 pmBen blij dat het weer goed met je gaat! Geniet er maar van…Al lijkt het dat jij meer rekening met hem houdt dan hij met jou. (Verbeter me als ik het fout heb)
Reactie door biezonder 29 april 2008 @ 7:16 pmIk zit te kaarten met Tantieris, Babsie en Anne…
Reactie door AnamCara 29 april 2008 @ 9:19 pm@Lime: Ja, die letterkes. Dat ligt aan het WordPresstemplate natuurlijk, maar ik weet het, er klagen er veel over. Ondertussen al zo vastgegroeid met deze layout dat ik eender welke andere gewoon niet bij n.d.v passen vind. Maar! Er wordt aan gewerkt! Echt!
Maar no worries. En ik ben blij dat gij in blogland verzeild bent geraakt en ik vind u een toffe!
Reactie door niets.dan.vuur 29 april 2008 @ 10:29 pm@de vrouwen in het gezellige hoekje: Zal ik teleurstellingen/blauwe plekken oplopen? Natuurlijk. Zoals ik in mijn leven nog héél veel teleurstellingen zal oplopen. Het is maar wat ge in tussentijd doet, he. (Zie ook mijn stukje ‘voor NDJ’ - “Wie logisch redeneert, verstandig zont, bang is voor de koude die na de warmte komt, mijdt de zon en vergeet te gloeien. Een hart dat leeft moet soms bloedend bloeien.” schreef ik daar, en ik vind dat alzegikhetzelf één van mijn schoonst geschreven stukskes ooit) Maar ook: het klinkt een beetje zielig, maar: omdat ik al zo lang ‘alleen’ ben, heb ik er vrede mee nu met wat ‘minder’ genoegen te moeten nemen, misschien? En verder: wees zeer welkom in dat hoekje. Jullie eerlijke meningen worden steeds gewaardeerd.
@de vinders van dat het mooi geschreven is: ik verschiet en bloos daar altijd van, als mij zo iets wordt gezegd. En dan mompel ik altijd ‘kom, kom’. Want ik denk bijna altijd, als ik op het publiceerknopke druk: Vuur, meiske, misschien had ge het nog wat meer moeten laten rijpen, uw stukje, in plaats van zo raprap iets te schrijven zonder dat je op voorhand wist waar je zou eindigen. Maar heel erg dank voor de deugddoende complimenten dus. Hoe langer ik mijn blog heb, hoe meer ik denk dat ik misschien toch ergens ook een heel klein beetje voor het schrijven ben geboren.
@biezonder: xxxxx! Eén stukje is natuurlijk nooit een correcte weerspiegeling van mijn werkelijkheid. Noch over het rekenhoudschap, noch over mijn 100% goedgaan.
Liefst(e) is de overtreffende trap van lief. Dat spreekt uit heel je tekst. Schone pennenvrucht!
Reactie door Menck 29 april 2008 @ 10:45 pmfantastisch mooi geschreven.
Reactie door cursief huigje 30 april 2008 @ 8:31 amIk kruip samen met de dames in het gezellige hoekje. Alles of niets is ook mijn motto, half-en-half is niks voor mij.
Reactie door elke 30 april 2008 @ 2:35 pmAl wens ik je toch veel geluk. En iedereen moet zelf weten wat zijn of haar geluk inhoudt, toch? Zolang je het maar kan vasthouden, dat is belangrijk.
ik vind het lief
en ik wens u nog véél geluk, in alle vrijheid !
Reactie door Bert 30 april 2008 @ 5:36 pmPrachtig geschreven. Ik heb mijn vriendin ook nooit lief genoemd. Dat klinkt zo tijdelijk hé?
Reactie door Thomas 1 mei 2008 @ 12:12 pmZo’n leuk en lief stukje!
Reactie door -lies 2 mei 2008 @ 11:35 amIk ben blij dat ik weer een logje kon lezen!
Uw schrijven is toch echt wel heerlijk om te lezen. Geniet ervan!
Reactie door Kaar 2 mei 2008 @ 6:55 pmElke keer slaag je er toch weer in om me je stukjes in één ruk te laten lezen en het dan nog eens te laten herlezen om alle speciallekes echt te laten doordringen.
Reactie door Ive 6 mei 2008 @ 12:18 am[...] stelling las ik in een blog van vuur. Ik heb hier lang mee geworsteld maar ik denk dat dit eigenlijk belangrijker is, om iemand te [...]
Pingback door Liefste « Mistsluier 9 mei 2008 @ 1:46 pmdoet me denken aan de liefde die mij de voorbije elf maanden al zo zot heeft gemaakt…
super!
enne, wanneer krijg ik reactie op die sms?
Reactie door nathalie 9 mei 2008 @ 4:01 pmPfff, zo pijnlijk ironisch herkenbaar.
Reactie door Greet 13 mei 2008 @ 5:57 pmlieve dame, neem asjeblief je telefoon eens op of laat me iets weten!
Reactie door nathalie 14 mei 2008 @ 8:49 am