niets.dan.vuur

Voor wie het nog niet had opgemerkt: eigenlijk was ik al efkes weg, maar nu is alles dus ook officieel leeg. Honderdvijftig-en-een-klets warmgekoesterde schrijfsels in mijn intern archief opgeborgen. Hoofdstuk afgesloten.

Het is tijd voor iets nieuws. Ik weet al ongeveer wat, maar ik weet nog niet wanneer. (Gedenk mij in uw feedreader en u komt het als eerste te weten.)

Eerst op het menu: keuzes maken. Welke kleur ik op mijn slaapkamermuur wil bijvoorbeeld. Maraschino Mocha of Velvet Trufle of Rum Caramel of nog iets anders waarvan de naam mij goesting doet krijgen in decadente koffie met decadent gebak in een chesterfield met jazz op de achtergrond. Dat wil ik ook nog wel worden, verdorie: kleurnamenbedenker. Ik kan de Brico niet meer binnenkomen zonder met speeksel in de mond weer buiten te gaan. De Brico is gehelegans mijn nieuwe favoriete winkel geworden, overigens, hoe onromantisch het ook klinkt. Wekelijks ga ik er strelend met mijn hand over sierprofielen, sta peinzend voor het rek met 150 soorten scharniertjes, kuier ik tussen twintigduizend soorten vernis, vertwijfel mezelf terwijl ik het hoofd wat schuin hou of ik bruin dan wel grijs schuurpapier zou nemen. Keuzes! Ik word daar rustig van, van de Brico, en ik kan er dromen. (Nog 23 dagen … ik tel zo hard af dat zelfs mijn msncontactpersonenlijst mee moet tellen.)

Maar goed. Ik dwaal weer af en ik moet eigenlijk flink zijn. Einde dus. Tot ooit, hier of elders. En hey, eigenlijk heet ik gewoon Annemie, dus, hee!